دسته بندی پخش موسیقی

برندهای خودرو برندهای ساعت برندهای طلا و جواهر برندهای پوشاک برندهای مبلمان برندهای دکوراسیون برندهای ساختمانی برندهای ورزشی

باشگاه ورزشی و مطالب مرتبط

Sport Club

آلیانز آرنا استادیومی زیبا و منحصر به فرد   (Allianz Arena Stadium)

آلیانز آرنا استادیومی زیبا و منحصر به فرد

آلیانز آرنا استادیومی زیبا و منحصر به فرد در شمال مونیخ واقع در کشور آلمان است. گنجایش این استادیوم 75,024 نفر می باشد، اما در بازی های رسمی و بین المللی 67,812 می باشد. در بازی های بوندسلیگا تماشگران پشت دروازه ضلع جنوبی ایستاده بازی را تماشا می کنند، اما در بازی های بین الملی در این قسمت صندلی گذاشته می شود و این مسئله باعث کم شدن گنجایش استادیوم می شود.

از آغاز فصل 2005/06 به این طرف هر دو باشگاه ورزشی معروف شهر مونیخ، بایرن مونیخ و مونیخ 1860، بازیهای خانگی را در این ورزشگاه بازی کرده اند. هر دو باشگاه ورزشی پیش از این در استادیوم المپیک مونیخ بازی می‌کردند. بایرن مونیخ از 1972 و مونیخ 1860 از دهه 90.

گروه آلیانز، گروه خدمات مالی، حقوق نام این ورزشگاه را تا سی سال خریداری کرده اما طبق قوانین فینا در طول جام جهانی 2006 نام ورزشگاه "استادیوم مونیخ جام جهانی فیفا" بود.

در شمال شهر مونیخ و میان تپه‌ها و علف‌زارهای بیرون شهر (مابین شهر و فرودگاه مونیخ)، پیكره مشبك فشرده‌ای با عنوان استادیوم آلیانز قرار گرفته است. هیجان حاصل از این پیكره نورانی كه از فاصله بسیار دور نیز قابل رویت است، به قدری است كه افرادی را كه علاقه‌ای به رویدادهای ورزشی ندارند را نیز به سوی خود جذب می‌كند.

استادیوم آلیانز آرنا

ایده اصلی معماران استادیوم، هرتزوگ و دمورن، سنت شكنی در شیوه طراحی رایج استادیوم‌های ورزشی بود. آنها قاعده كلی طراحی استادیوم را كه تقریبا از سال 1972 (زمانی كه فرای اتو (Frei Otto) استادیوم المپیك مونیخ را طراحی كرد)، شروع شده بود و روش غالب در طراحی پوشش سقف استادیوم‌های ورزشی و شیوه پایداری آن (فرم‌های سازه) به‌شمار می‌رفت، كنار نهادند. آنها با استناد به این كه طراحی استادیوم یك امر انسان‌ساز فرهنگی است نه یك كار مهندسی صرف، كار طراحی را آغاز كردند. منبع الهام آنها در طراحی استادیوم، معماری بر مبنای فرم سازه‌های كششی و سیستم‌های خرپایی یا ایده‌ای چون سازه یك پل معلق نبود، بلكه تصویر كلاژ شده‌ای از نمایش بازیكنان فوتبال در یك تئاتر باروك بود. پوشش سقف (سقف استادیوم مساحتی حدود 37600 مترمربع را پوشش می‌دهد) و نمای بیرونی استادیوم، كه به صورت پیوسته می‌باشند، پوسته‌ای تشكیل یافته از سیستم ETFE (Ethylene Tetrafluoroethylene) است كه به صورت توده‌های لوزی شكل قرار گرفته‌اند. سیستم ETFE از یك سری المان‌های نورانی رنگی همانند یك صفحه عظیم ال‌ئی‌دی می‌باشد كه قابلیت تغییر و تبدیل به رنگ‌های مختلف را دارد. این سیستم مطابق با برنامه تیم‌های فوتبال مونیخی كه در زمین مسابقه دارند، یعنی قرمز و سفید برای باشگاه بایرن مونیخ (FC Bayern Munich) كه لباس‌های قرمز دارند و سفید و آبی برای باشگاه مونیخ 1860(TSV 1860) كه لباس‌های آبی دارند، به وسیله سیستم دیجیتالی ارسال كنترل شده گازهای رنگی در توده‌های لوزی شكل ETFE، تغییر رنگ می‌دهد. این پوشش طی روز، سفیدی مرواریدسانی دارد و در طول شب به صورت پیكره‌ای سرخ‌فام می‌درخشد، و چنان كه گفته شد بسته به بازی تیم به رنگ های سفید و آبی و سفید و قرمز تبدیل می‌شود.

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

هرتزوگ و دمورن معتقدند كه نمای بیرونی استادیوم تجسمی از یك ایده ناپایدار و بی‌ثبات است، كه با پویایی و تغییر خود هیجان درون استادیوم را هم‌زمان به بیرون نیز منتقل می‌كند. علاوه بر این، نوع پوسته نمای بیرونی و توانایی آن در تغییر رنگ، این امكان را می‌دهد تا استادیوم جلوه چشمگیرتری داشته باشد و احساس سبكی و بی وزنی نسبت به سازه سنگین بتنی بنا ایجاد نماید.

همچنین هرتزوگ و دمورن بر این باور بودند كه، استادیوم‌ها تنها مكان‌هایی برای تماشای یك برگزاری همایش‌ها و امكانات رفاهی دیگر برای برگزاركنندگان و رسانه‌های گروهی می‌باشند كه در این میان شیوه پوشش سقف و گاه خودنمایی سازه آن به عنوان ویژگی منحصربفرد استادیوم تنها بخشی از معماری آن را شكل می‌دهد. در خصوص فضای داخلی استادیوم نیز، اولین مسئله مورد توجه آنها، ایجاد نزدیك‌ترین رابطه و هیجان ممكن میان بازیكنان و تماشاگران فوتبال بود. فضایی كه هرتزوگ و دمورن آن را به تئاتر های گلوب شكسپیری یا دهانه آتشفشان (به سبب وجود حرارت و التهاب ناشی از گدازه‌ها) تشبیه می‌كنند. زمانی كه استادیوم در طی یك مسابقه مملو از تماشاگر است، در این صورت است كه معماری به كنار رفته و تماشاگران و بازیكنان برای تجربه‌ای از جنس هیجان به جزئی از بنا تبدیل می‌شوند. این فضا (سكوهای تماشاگران) به مثابه مكانی است كه كیفیت‌های فضایی آن به وسیله شیب قرارگیری صندلی‌ها، حس پیوستگی میان قسمت‌های زیرین و بالایی، ایجاد حالت انحنا و خمیده در ردیف‌های صندلی‌ها برای القا حس بیشتری از احاطه‌داشتن بر بازی، و پوشش سازه پشت تماشاگران و سپس صفحات مات ETFE، تعیین می‌شود. برای رسیدن به چنین كیفیتی كه مورد نظر هرتزوگ و دمورن بود، آنها 66000 صندلی تماشاگران را در سه تراز به شكل مورد نظر خود آرایش دادند. پوشش نقره‌ای صندلی‌های استادیوم كه از نوع استاندارد تاشو، صندلی های VIP و صندلی لژ (The Box Seat) می‌باشند، سبب می‌شود كه صندلی‌ها بسته به زاویه برخورد نور، رنگ‌مایه‌های مختلفی منعكس كنند و این عامل حالت‌های بصری مختلفی را در استادیوم ایجاد می‌نماید. البته تعداد 10000 صندلی كه در هركدام از دو جایگاه شمالی و جنوبی قرار گرفته‌اند به صورت صندلی‌های متحرك می‌باشند كه در موارد ضروری برچیده شده و تماشاگران به صورت ایستاده تماشا خواهند نمود.

استادیوم آلیانز آرنا

مشخصات عمومی و کاربری پلان ها در تراز مختلف: تا پیش از تصویب طرح نهایی، سی و سه طرح متفاوت برای ورزشگاه از شرکت مشاور طرح (هرزگ و دمورن) ارائه گردید. به غیر از جایگاه تماشاچیان، فضاهای داخلی ورزشگاه با بیش از 160 هزار متر مربع زیر بنا در هفت طبقه طراحی شده است. زیر زمین دوم: فضاهای خدماتی، تعویض لباس، پارکینگ، جایگاه رسانه ها. زیر زمین اول: عمدتا به پارکینگ ویژه اختصاص داده شده است. (در مجموع پارکینگ به ضرفیت 1100 خودرو طراحی شده است) طبقه همکف: همکف به فضای بیرونی دسترسی دارد و با سکوی وسطی و پائینی تماشاچیان در ارتباط است. (این طبقه ورود و خروج 44 هزار نفر را به عهده دارد) سرویسها و خدمات خاص تماشاچیان در این طبقه طراحی شده است. طبقه اول: رستوران تماشاچیان، فروشگاه‌ها و کافی شاپ. طبقه دوم: فضای اداری باشگاه، خدمات و کارکنان. طبقه سوم: در بخشهای غربی و شرقی ورزشگاه جایگاه و فضاهای خدمات مهمانان ویژه قرار دارد. طبقه چهارم: دسترسی به سکوی سوم (جایگاه تماشاچیان) از این طبقه امکان پذیر است. طبقه پنجم: تاسیسات بهره برداری و تجهیزات فنی. پوسته و نمای به کار رفته در آلیانز: خلاقانه ترین بخش طرح پوسته و نمای آن است که از جنس ETFE ساخته شده، رنگ نمای بیرون آن متناسب با رنگ لباس پیراهن تیمهای باشگاهی مونیخ قابل تغییر است. و شکل ظاهری آن که به بافت حصیر شباهت دارد از خطوط مورب و افقی تشکیل شده است.

پارکینگ استادیوم آلیانز آرنا

در 21 اکتبر 2002 رای گیری انجام شد که آیا باید در این مکان و با امکانات شهر مونیخ، استادیوم جدیدی ساخته شود یا نه. حدود دو سوم رای دهندگان رای موافق دادند. آلترناتیو دیگری به جای ساختن این استادیوم بازسازی عظیم استادیوم المپیک بود اما معمار آن استادیوم، گوتهر بهنیش، با این مخالفت کرده بود.

کار ساخت و ساز از پاییز 2002 شروع شد و در اواخر آوریل 2005 به اتمام رسید.

ساخت استادیوم باعث شد تغییراتی اساسی در منطقه داده شود.

در 30 مه 2005 مونیخ 1860 بازی ای نمایشی در مقابل اف.سی نورنبرگ برگزار کرد. فردای آن بایرن مونیخ مقابل تیم ملی آلمان بازی کرد. این دو بازی افتتاحیه این استادیوم بودند. بلیط های هر دو بازی از اوایل مارس 2005 فروخته شده بودند. این آغازی بر کار ورزشگاه بود. این پاتریم میلچرائوم از مونیخ 1860 بود که گل اول در بازی اول را زد و اسم خود را به عنوان اولین گلزن این استادیوم ثبت کرد.

اولین گلزن این استادیوم در بازی های رسمی، اوون هارگریوز از بایرن مونیخ بود که در پیروزی 3-0 آنها مقابل بوروسیا مونشنگلادباخ در 5 اوت 2005 آنرا به ثمر رساند. اولین گل تیمهای حریف را تیم دینامو درسدن در بازی 9 سپتامبر 2005 مقابل مونیخ 1860 به ثمر رساند.

اولین گل رسمی که در این استادیوم مقابل بایرن مونیخ به ثمر رسید، توسط میروسلاو کلوزه از وردربرمن در بازی 5 نوامبر 2005 بود. آن بازی نهایتا 3-1 به نفع بایرن تمام شد.

نمای داخلی استادیوم آلیانز آرنا

جام جهانی 2006
این استادیوم از استادیوم های جام جهانی بود اما طبق قوانین فینا در طول جام جهانی 2006 نام ورزشگاه "استادیوم مونیخ جام جهانی فیفا" بود.

بازی افتتاحیه جام بین آلمان و کاستاریکا در ساعت شش بعدازظهر روز ژوئیه 2006 در همین ورزشگاه برگزار شد.

جمعا سه بازی گروهی و یک بازی از مرحله یک هشتم نهایی (آلمان 2-سوئد 0) و یک بازی از مرحله نیمه نهایی (فرانسه 1-پرتغال 0) در این استادیوم برگزار شد.

مشخصات
این استادیوم بر لبه شمالی شوابینگ در زمینهای فروتمانینگ، مونیخ بنا شده است.
نورهای بیرونی ورزشگاه طوری طراحی شده که وقتی بایرن مونیخ بازی دارد ورزشگاه قرمز است، وقتی مونیخ 1860 بازی دارد، آبی است و به هنگام بازی های تیم ملی آلمان، سفید است.

پارکینگ
پارکینگ مجموعه بزرگ‌ترین در اروپا است و شامل چهار طبقه و جای 9800 ماشین می‌شود.

ابعاد
استادیوم: 258 * 227 * 50 زمین بازی:105 * 68 گاراژ پارکینگ: 270 هزار متر مربع.

ساختن
ساخت این استادیوم از 21 اکتبر 2002 شروع شد و تا 30 می 2005 به طول انجامید و 340 میلیون یورو خرج برداشت.

مواد استفاده شده
حجم کل مواد استفاده شده برای ساخت استادیوم: 120 هزار متر مکعب حجم کل مواد استفاده شده برای ساخت گاراژ پارکینگ: 85 هزار متر مکعب حجم کل فولاد استفاده شده برای ساخت استادیوم: 22 هزار تن حجم کل فولاد استفاده شده برای ساخت گاراژ پارکینگ: 14 هزار تن

تصاویر بیشتری از استادیوم زیبای آلیانز آرنا را با هم می بینیم:

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

استادیوم آلیانز آرنا

نمای داخلی استادیوم آلیانز آرنا

نمای داخلی استادیوم آلیانز آرنا

نمای داخلی استادیوم آلیانز آرنا

نمای داخلی استادیوم آلیانز آرنا

نمای داخلی استادیوم آلیانز آرنا

نمای داخلی استادیوم آلیانز آرنا

نمای داخلی استادیوم آلیانز آرنا

نمای داخلی استادیوم آلیانز آرنا

جهت مشاهده ↑مطلب بالا↑ با تصاویر کیفیت عالی کلیک کنید:
آلیانز آرنا استادیومی زیبا و منحصر به فرد



استادیوم المپیک برلین‏   (Berlin Olympic stadium)

استادیوم المپیک برلین‏

استادیوم المپیک برلین ‏ ورزشگاه بزرگ و زیبا در شهر برلین آلمان است. این ورزشگاه که بیش از 74000 نفر گنجایش دارد یکی از بزرگترین و زیباترین ورزشگاه های اروپا و آلمان محسوب می شود و  استادیوم  خانگی تیم ملی فوتبال آلمان و باشگاه ورزشی هرتابرلیننیز می باشد.

ابتدا در مکان کنونی این استادیوم، ورزشگاهی برای بازی‌های بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۱۶ ساخته شد (آن بازی‌ها به علت جنگ جهانی اول، برگزار نشدند). اما ورزشگاه کنونی برای بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ ساخته شد و در همان بازی‌ها نیز افتتاح شد. معماری آن کار ورنر ماخ است.

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

استادیوم المپیک برلین میزبان سه بازی در جام جهانی فوتبال ۱۹۷۴ بود و در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۶ هم میزبان شش بازی و من‌جمله بازی فینال بود. فینال جام حذفی آلمان نیز هر سال در همین استادیوم برگزار می‌شود.

المپیک تابستانی ۱۹۳۶ و اتفاقات معروفی مثل طلا گرفتن جسی اوونز نیز در همین ورزشگاه رخ داد.

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

ورزشگاه المپیک برلین میزبان فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال 2015 خواهد بود. فینال برلین هشتمین فینالی بود که یوفا در خاک آلمان برگزار کرد. ورزشگاه برلین که در سال 1936 توسط دولت نازی آدولف هیتلر برای بازی‌های تابستانی ساخته شده است از ظرفیت 74 هزار و 64 تماشاگر برخوردار است. این ورزشگاه میزبانی فینال جام جهانی 2006 را که به قهرمانی ایتالیا انجامید به عهده داشت و از سال 1985 هر ساله میزبان فینال جام حذفی آلمان است.

تصاویری از استادیوم زیبای المپیک برلین را با هم می بینیم:

استادیوم المپیک برلین

استادیوم المپیک برلین

استادیوم المپیک برلین

استادیوم المپیک برلین

استادیوم المپیک برلین

استادیوم المپیک برلین

استادیوم المپیک برلین

استادیوم المپیک برلین

استادیوم المپیک برلین

استادیوم المپیک برلین

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

نمای داخلی استادیوم المپیک برلین

جهت مشاهده برترین مطالب باشگاه های ورزشی "حتما" کلیک کنید: باشگاه ورزشی

جهت مشاهده ↑مطلب بالا↑ با تصاویر کیفیت عالی کلیک کنید:
استادیوم المپیک برلین‏



ورزشگاه فوتبال یوونتوس   (Juventus football stadium)

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

باشگاه فوتبال یوونتوس از ژانویه ۲۰۰۱ مقر خود را به ساختمانی در خیابان گالیلو فراریس ۳۲ در تورینو تغییر داد. ساختمانی چهار طبقه که محل رسمی باشگاه یوونتوس به شمار می رود. محل و اتاق های ساختمان به بخش های مختلفی تقسیم می شود، بخش های همچون: اداره کننده گان، تجاری، ارتباطات، مدیریت، برنامه ریزی، کنترل و برنامه های ویژه و استثنایی، پس اندازهای بشری، محیط ها ورزشی. البته محل های برای مهمانان بیانکونری، مدرسه فوتبال یوونتوس، دفاتر تبلیغاتی و محل فروش بلیت مسابقات نیز در این ساختمان قرار دارند که ورودی انان متفاوت است. هواداران برای خرید بلیت به سایت رسمی یوونتوس مراجعه می کنند و یا از سایر طرق بلیت مورد نظر را تهیه می کنند.

در تاریخ حیات یوونتوس این باشگاه ورزشی مقر و محل مختلفی داشته است، اولین محل استقرار باشگاه ورزشی یوونتوس در خیابان مونته وکیو در سال ۱۸۹۸ بود. در سال ۱۸۹۹ به ساختمانی در خیابان پیاتزی ۴ منتقل می شود. طی سال های ۱۹۰۰ الی ۱۹۰۲ به خیابان گاتزومترو ۱۴ نقل مکان می کند. خیابان پاسترنیو در سال های ۱۹۰۴ – ۱۹۰۳ محل بعدی باشگاه یوونتوس به حساب می اید. خیابان دوناتی ۱ نیز برای یک فصل میزبان یوونتوس ها بوده و طی سالهای ۱۹۲۱ – ۱۹۱۹ نیز ساختمانی در خیابان کارلو البرتو ۴۳ به عنوان مقرر بانوی پیر به شمار می رفته است. این تیم برای یک فصل نیز راهی خیابان بوترو ۱۶ می شود و پس از ان شورای مدیریت باشگاه به دنبال محلی است تا باشگاه برای مدت زیادی در ان مستقر شود، سرانجام زمین ورزشی در خیابان مارسیلیا طی سال های ۱۹۲۳ الی ۱۹۳۳ محلی برای استقرار باشگاه و بازی های تیم محسوب می شده است.

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

پس از حضور ده ساله بار دیگر محل این باشگاه ورزشی تغییر می کند و از سال ۱۹۳۴ الی ۱۹۴۳ بار دیگر باشگاه به خیابانی دیگر به نام بوجینو ۱۲ منتقل می شود. خیابان نووامبر ۱۵۱ نیز به مدت چهار سال طی سال های ۴۴ الی ۴۷ میزبانی بیانکونری ها را به عهده می گیرد ( محل فعلی روزنامه ها )، پس از تغییرات فراوان یوونتوس از سال ۱۹۴۸ تا به امسال چهار خانه دیگر نیز تغییر می دهد تا به خیابان فراریس کنونی می رسد. ساختمان سن کارلو ۲۰۶ محل استقرار بانوی پیر طی سال های ۴۸ الی ۶۴ بود، سال ۶۵ یوونتوس به گالری سن فدریکو ۵۴ نقل مکان می کند و برای ده سال در این محل می ماند. ساختمانی کریمه ا نیز محل بعدی باشگاه یوونتوس است و سرانجام در سال ۲۰۰۱ وارد خیابان گالیلو فراریس می شود و تا امروز در این محل مستقر است.

مرکز تمرینی وینوو
زمین تمرینی وینوو در خیابان استوپینیجی ۱۸۲ تورینو قرار دارد. زمینی با ۱۴۰۰۰۰ سطح متر مربع که پذیرای تیم بزرگسالان و جوانان یوونتوس است. این محل شامل ۹ زمین فوتبال است، دو زمین که با چمن پوشیده شده است. یک سالن سرپوشیده همراه با وسایل تمرینی، محل برای فیزیوتراپی، یک استخر و ساختمان های دیگر برای مربیان و سایر موارد. در ساختمان دوم وینوو، شبکه مدیا و اسپانسرهای باشگاه مستقر هستند، جلسات، مجلات ورسانه ها، فعالیت های تجاری، شبکه یوونتوس و محلی برای کنفرانس های مطبوعاتی و خبری قرار دارند.

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

ورزشگاه دل آلپی تورین
استادیوم دل الپی از سالیانی میزبان مسابقات یوونتوس بود که رقابت های جام جهانی ۱۹۹۰ برگزار شد، از سال ۱۹۹۰ الی فصل ۲۰۰۶ – ۲۰۰۵ دل الپی، ورزشگاه یوونتوس به شمار می رفت و بانوی پیر رقابت های خود را در این ورزشگاه انجام می داد.. در ۱۵ جولای ۲۰۰۳ مدیران بیانکونری با شهرداری شهر تورینو قراردادی به ارزش ۲۵ میلیون یورو امضا کردند و مالکیت دل الپی را برای ۹۹ سال از ان خود کردند.

استادیوم دل الپی از پایان سال ۱۹۹۰ شاهد پیروزی ها و افتخارات کثیری بود، جام ها و مقام ها یکی پس از دیگری از ان یوونتوس می شود و سیاه و سفید پوشان یووه جشن قهرمانی و پیروزی خود را در این ورزشگاه دوست داشتنی برگزار می کردند. این ورزشگاه جزیی از حیات باشگاه به شمار می رود و روزهای درخشان و بزرگی را به یاد دارد، روزهایی که بانوی پیر مطرح ترین تیم سرزمین چکمه ای در ان می درخشید. دل الپی در خود ۷ اسکودتو، یک جام یوفا، یک کوپا ایتالیا، یک قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، یک جام بین قاره ای، ۴ سوپر کوپا ایتالیا و یک سوپر کوپا اروپا را می بیند، فتوحات و قهرمانی های یوونتوس در این زمین به واقع ارزشمند و قابل توجه است.

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

این ورزشگاه در جاده کوموناله التسانو تورینو واقع شده و دارای جایگاه ۶۹۰۴۱ نفری است که طی طرح مسولین یوونتوس از فصل ۲۰۱۱ بار دیگر میزبان رقابت های بیانکونری ها خواهد بود. دل الپی قدیمی به دلیل واقع شدن در کوهپایه های شهر تورینو؛ همواره مه الود بود و تماشاگران و بازیکنان با مشکلات زیادی برای حضور در زمین مواجه بودند، دلیل اصلی نام گذاری این ورزشگاه نیز واقع بودن ان در کوهپایه های الپ بوده است و گفته می شود یک استاد جامعه شناس به دلیل اینکه با نشستن بر روی سکوهای بالایی ورزشگاه، کوه های الپ دیده می شود نام دل الپی را برای استادیوم در نظر می گیرد و صاحب جایزه ۲۵ هزار پوندی ان زمان می شود. همچنین قرار داشتن پیست دوومیدانی و دور بودن جایگاه تماشاگران از زمین مسابقه از دیگر مشکلات مهم این ورزشگاه به شمار می رفت که موجب می شد هواداران اندکی راهی ورزشگاه شوند و بازی های یوونتوس را از نزدیک مشاهده نمایند. با توجه به مشکلات فوق سران بیانکونری تصمیم به بازسازی دل الپی گرفتند و هم اکنون در تلاشند تا دل الپی جدید را با تجهیزات و امکانان مدرن و مجهز اماده نمایند.

تاسیس امکانات رفاهی و برنامه های ویژه در طول هفته یکی از برنامه های مدیران باشگاه به حساب می اید تا به این طریق هواداران یوونتوس طی روزهای هفته نیز بتوانند از امکانات باشگاه بهره ببرند. با توجه به پایین امدن ظرفیت ورزشگاه به نظر می رسد مسولین باشگاه در نظر دارند با تسحیلات رفاهی و تاسیس موزه، فروشگاه و … سود قابل توجهی را از ان خود نمایند. گفتنی است هزینه پروژه ساخت دل الپی جدید ۱۵۰ میلیون یورو در نظر گرفته شده است.

در ادامه تصاویر بیشتری از ورزشگاه فوتبال یوونتوس را با هم می بینیم:

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

نمای داخلی ورزشگاه فوتبال یوونتوس

جهت مشاهده برترین مطالب باشگاه های ورزشی "حتما" کلیک کنید: باشگاه ورزشی

جهت مشاهده ↑مطلب بالا↑ با تصاویر کیفیت عالی کلیک کنید:
ورزشگاه فوتبال یوونتوس



استادیوم سانتیاگو برنابئو   (Santiago Bernabeu Stadium)

استادیوم سانتیاگو برنابئو

استادیوم سانتیاگو برنابئو (به اسپانیایی: Estadio Santiago Bernabéu)‏ ورزشگاهی واقع در مادرید اسپانیاست که در تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۹۴۷ به مالکیت باشگاه فوتبال رئال مادرید افتتاح شد. این ورزشگاه در حال حاضر 81٬044 نفر گنجایش دارد.

ال برنابئو که به احترام رئیس سابق باشگاه سانتیاگو برنابئو یسته نام ‌گذاری شده در حال حاضر یکی از مشهورترین و با اعتبارترین ورزشگاه‌های جهان فوتبال معرفی می‌شود. این ورزشگاه میزبان چهار دوره لیگ قهرمانان باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۵۷ ، ۱۹۶۹ ، ۱۹۸۰ و ۲۰۱۰ بوده است. همچنین فینال جام ملت های اروپا ۱۹۶۴ و جام جهانی ۱۹۸۲ در این ورزشگاه برگزار شده است.

موقعیت
ورزشگاه سانتیاگو برنابئو در پاسئو دلا کاستیانا و در محدوده چامارتین واقع شده است.در مجاورت این ورزشگاه خیابان‌های کونچا اسپینا، پدرو دامیان و رافائل سالگادو واقع شده‌اند.

استادیوم سانتیاگو برنابئو

استادیوم سانتیاگو برنابئو

تاریخچه
در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۴ بانک بانکو مرکانتیل ای اندستریال با اختصاص اعتبار به سانتیاگو برنابئو و رافائل سالگادو برای خرید زمین مجاور ورزشگاه چامارتین موافقت کرد. در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۴۴ مهندس معمار مانوئل مونیوز موناستریو و لوییز آله مانی سولر برای ساخت ورزشگاه به خدمت گرفته شدند. در ۲۷ اکتبر ۱۹۴۴ عملیات ساخت ورزشگاه آغاز شد. نوئوو استادیو چامارتین (به فارسی: ورزشگاه جدید چامارتین) در ۱۴ دسامبر ۱۹۴۷ با بازی بین تیم‌های رئال مادرید و تیم پرتغالی اُس بلننسز افتتاح شد. ورزشگاه در آغاز ۷۵۱۴۵ نفر گنجایش داشت که فقط ۲۷۶۴۵ صندلی داشت و ۴۷۵۰۰ نفر باید از روی سکوهای ورزشگاه بازی را تماشا می کردند. سابینو باریناگا اولین بازیکنی بود که در ورزشگاه جدید موفق به گلزنی شد

دهه ۱۹۵۰
اولین بازسازی اساسی در سال ۱۹۵۴ اتفاق افتاد. در ۱۹ ژوئن این سال ورزشگاه برای تماشای ۱۲۵٬۰۰۰ نفر افزايش ظرفيت پیدا کرد. از این قرار ورزشگاه مادرید بزرگترین ورزشگاه از بین ورزشگاه های تازه تاسیس جام اروپا شد. در تاریخ ۴ ژانویه ۱۹۵۵ در نشست عمومی اعضای حل اختلاف مقرر شد نام ورزشگاه به احترام رئیس باشگاه به سانتیاگو برنابئو تغییر نام دهد. در ماه مه ۱۹۵۷، رئال مادرید اولین بار از چراغ‌های برقی برای روشنایی ورزشگاه در بازی برابر تیم اسپورت راسیفه برزیل استفاده کرد.

دهه ۱۹۸۰
تا اوایل دهه ۱۹۸۰ که مصادف بود با میزبانی جام جهانی ۱۹۸۲ در اسپانیا ورزشگاه تغییرات چندانی به خود ندید. در این زمان ورزشگاه می‌بایست با ورزشگاه های روز همگام و به روز می‌شد از این جهت معمارانی به نام رافائل لوییس آله مانی و مانوئل سالیناس برای پروژه نوسازی ورزشگاه به کار گرفته شدند. این دو برادر فرزندان لوییس آله مانی آله مانی سولر بودند که برای پروژه ساخت بنای اصلی ورزشگاه بعد از مونز مانستاریو به کار گرفته شده بود.

عملیات این پروژه ۱۶ ماه به طول انجامید و هزینه‌ای بالغ بر ۷۰۴ ميلیون پزوی اسپانیا خرج در بر داشت که ۵۳۰ میلیون آن توسط شهرداری مادرید تامین شد. ارتقای ورزشگاه به چند نکته محدود بود.فیفا در ابتدا اجبار گذاشت تا دو سوم صندلی‌های ورزشگاه باید دارای پوشش شوند. بنا بر همین مسئله رئال مادرید سقفی را در ورزشگاه نصب کرد که میدان ردیف‌های اول و دوم ورزشگاه به جز قسمت شرقی را پوشش می داد. بدین وسیله گنجایش ورزشگاه از ۱۲۰۰۰۰ نفر به ۹۰۸۰۰ نفر تغییر ظرفیت داد که ۲۴۵۵۰ صندلی توسط سقف پوشش داده شدند و از گنجایش ورزشگاه کاستند. بر پایه این پروژه همچنین نمای سردر ورزشگاه تغییر ظاهر داد. نصب تابلوهای الکترونیکی در انتهای شمال و جنوب ورزشگاه، همچنین بازسازی جایگاه خبرنگاران، رختکن‌ها از دیگر آثار این پروژه بازسازی بودند. ورزشگاه چهار بازی جام جهانی را پذیرا بود: سه مسابقه گروهی در گروه دو بازی‌هاآلمان غربی در مقابل انگلستان، آلمان غربی در مقابل اسپانیا و اسپانیا در برابر انگلستان و فینال این رقابت‌ها بین ایتالیا و آلمان غربی.

استادیوم سانتیاگو برنابئو

استادیوم سانتیاگو برنابئو

دهه ۱۹۹۰
در اواسط دهه ۱۹۸۰ میلادی یوفا به دلیل افزایش جرایم در ورزشگاه های اروپایی استانداردهای جدید امنیتی را وضع کرد. بنابراین ورزشگاه ناچار به ساخت میانبرهای جداکننده از قسمت‌های مختلف ورزشگاه و صندلی‌های تماشاگران شد. در دهه ۱۹۹۰ میلادی، سانتیاگو برنابئو دستخوش تغییراتی در زمینه افزایش ظرفیت و نوسازی‌های گسترده‌ای شد که موجب شد رامون مندوزا جایزه گینس ناوارو را به همین دلیل کسب کند. عملیات در ۷ فوریه ۱۹۹۲ شروع و در ۷ مه ۱۹۹۴ با هزینه‌ای بالغ بر ۵ میلیارد پزوی اسپانیا، به پایان رسید. این هزینه بدهی باشگاه را که هیچ حامی رسمی نداشت افزایش داد. عملیات این پروژه با احداث سالن تئاتری در قسمت غربی و پی ساختمان که با جک هیدرولیکی به هم متصل شده بود، به پایان رسید.

در مجموع ۲۰۲۰۰ صندلی پیشرفته نصب شد که هر صندلی شیبی ۸۷ درجه‌ای داشت.این موضوع باعث ایجاد دید فوق‌العاده و نزدیک به زمین مسابقه شد. به علاوه برای دسترسی بهتر به میدان چهار ورودی احداث شد که هر کدام دو راه پله و یک رمپ مارپیچ مرکزی داشت. با تغییرات جدید ارتفاع ورزشگاه از ۲۲ متر به ۴۵ متر افزایش پیدا کرد که این مسئله باعث شد تا در زمستان دو سوم میدان بازی در تاریکی سایه قرار گیرد. عدم وجود نور خورشید روی قسمتی از چمن ورزشگاه باعث پژمرده شدن آنها شد. به همین دلیل یک شبکه لوله پلی پروپیلین در عمق ۲۰ سانتی‌متری زیر چمن ورزشگاه نصب گردید. این لوله جریان آب گرمی را به حرکت در می‌آورد که چمن ورزشگاه را از یخ زدن محافظت می‌کرد. هم چنین به دلیل افزایش ارتفاع سکوی ورزشگاه لازم بود تا سیستم روشنایی ورزشگاه بهبود یابد. یک سقف جمع شونده هم چنین نصب شد تا تماشاچیان را از سازه‌های برقی محافظت می کرد. پس از عملیات نوسازی گنجایش ورزشگاه به ۱۱۰۰۰۰ نفر رسید. در تابستان ۱۹۹۸، تحت مدیریت لورنزو سانز، ورزشگاه سانتیاگو برنابئو با صندلی‌های سراسری پوشش داده شد که گنجایش آن را به ۷۵۳۲۸ نفر کاهش داد.

دهه ۲۰۰۰
زمانی که فلورنتینو پرز به مقام ریاست باشگاه درآمد وی یک نقشه جامع با یک هدف را دنبال کرد: راحت تر کردن ورزشگاه و افزایش کیفیت تسهیلات و در نتیجه به حداکثر رساندن درآمد ورزشگاه . وی ۱۲۷ میلیون یورو بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ هزینه کرد که شامل توسعه قسمت شرقی ورزشگاه با اضافه نمودن یک نمای سردر در خیابان فادر دامین و جایگاه‌های اختصاصی جدید، یک سکوی جدید در قسمت شرقی، یک جایگاه جدید برای خبرنگاران، یک سیستم صوتی جدید، یک مشروب فروشی جدید، یکپارچه سازی سیستم‌های گرمایشی جایگاه تماشاچیان، آسانسور مدرن با منظره‌ای زیبا به ورزشگاه، رستوران‌های جدید، پله برقی و ایجاد ساختمانی چند منظوره در خیابان فادر دامین می‌شد. برپایه توسعه قسمت شرقی جانبی و ایجاد گالری‌های جدید گنجایش ورزشگاه سانتیاگو برنابئو به ۸۰۳۵۴ نفر رسید.

در سال ۲۰۰۷ میلادی هزارمین بازی در سانتیاگو برنابئو انجام شد. به علاوه طبق آخرین بازبینی یوفا در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۰۷ با توسل به بازی لیگ قهرمانان اروپا در برابر المپیاکوس یونان، آخرین قدم‌ها برای انتخاب سانتیاگو برنابئو بعنوان ورزشگاه ممتاز در تاریخ ۱۴ نوامبر ۲۰۰۷، یک ماه قبل از شصتمین سالگرد تاسیس ورزشگاه برداشته شد. یوفا در همین رابطه اعلام کرد که ورزشگاه به طور رسمی نامش را به ورزشگاه ممتاز تغییر خواهد داد. پرز قبل از استعفا در سال ۲۰۰۵ پیشنهاد داد یک سقف قابل جمع شدن ساخته شود. در سال ۲۰۰۹ همزمان با انتخاب مجدد پرز به عنوان رئیس باشگاه اعلام شد که ساخت این سقف بر اساس وضعیت مالی باشگاه غیرممکن است. با این حال طبق اعلام مارکای اسپانیا، پرز قصد به دوباره سازی سانتیاگو برنابئو دارد.

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

طبق اخبار این روزنامه معماران این پروژه از بین لیستی از معماران اسپانیایی، سانتیاگو کالاتراوا و رافائل مونئو برنده جایزه پریتزکر و يو مینگ پی که هویت آمریکایی-چینی دارد که وی هم برنده جایزه پریتزکر شده انتخاب خواهند شد. ورزشگاه به طور رسمی میزبانی فینال لیگ قهرمانان باشگاه‌های اروپا در سال ۲۰۱۰ را در مراسمی در نیون در سال ۲۰۰۸ میلادی اعلام کرد. با وجود حذف رئال مادرید در مرحله حذفی یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۲۰۰۹-۲۰۱۰ بارسلونا به مرحله نیمه نهایی لیگ قهرمانان رسید و هواداران این تیم اسپانیایی آرزو داشتند جام این رقابت‌ها را در ورزشگاه رقیب دیرینه‌شان بالای سر ببرند و این در حالی بود که مادرید به شدت توسط روزنامه‌های اسپانیایی مورد تحقیر و انتقاد به خاطر رئیس سابق رامون کالدرون قرار گرفته بود.

سیستم حمل و نقل
ورزشگاه توسط ایستگاه مترویی در امتداد خط ۱۰ که سانتیاگو برنابئو نام دارد و متعلق به خودش است سرویس داده می شود. همچنین خطوط اتوبوس ۱۴،۲۷،۴۰،۴،۱۲۰،۱۴۷و ۱۵۰ به این ورزشگاه مسافر حمل و نقل می‌کنند.

جهت مطالعه مطلب دیگری از استادیوم سانتیاگو برنابئو کلیک کنید: نگاهی به ورزشگاه رئال مادرید سانتیاگو برنابئو
تصاویر بیشتری از این ورزشگاه را با هم می بینیم:

استادیوم سانتیاگو برنابئو

استادیوم سانتیاگو برنابئو

استادیوم سانتیاگو برنابئو

استادیوم سانتیاگو برنابئو

استادیوم سانتیاگو برنابئو

استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

نمای داخلی استادیوم سانتیاگو برنابئو

جهت مشاهده برترین مطالب باشگاه های ورزشی "حتما" کلیک کنید: باشگاه ورزشی

جهت مشاهده ↑مطلب بالا↑ با تصاویر کیفیت عالی کلیک کنید:
استادیوم سانتیاگو برنابئو



ورزشگاه خانگی باشگاه بورسیا دورتموند   (Borussia Dortmund stadium)

ورزشگاه خانگی باشگاه بورسیا دورتموند

در کنار رود راین در ایالت شمال راین-وستفالیا در شهر دورتموند ورزشگاهی وجود دارد، که عشق یک ملت و یا شاید جهان در مرکز آن نهفته است. در مرکز مستطیل سبزی وجود دارد که صحنه های باشکوهی را به خود دیده است. بازیکنان بزرگی پای بر آن نهاده اند. دور این مرکز را عشاق می پوشانند. عشق به چی؟ بهتر بگوییم عشق به کی. عشق به پیراهن زرد. عشق به باشگاه زرد. عشق به زنبور زرد. به باشگاهشان و به تیمشان. وقتی روی سکو های وستفالن می شینی دیگر محیطی خارج از وستفالن وجود ندارد. جنگ همین جا است. با تمام وجودت بجنگ چه در زمین، چه روی سکوها. فریاد بزن و بر دل حریف لرزه  بنداز، به قلب دشمن نفوذ کن و بگذار بدانند اینجا وستفالن، جهنمی برای دشمنان زنبور های زرد است.

وستفالن اشتادیو یا ورزشگاه سیگنال ایدونا پارک، ورزشگاه خانگی باشگاه بورسیا دورتموند است. نام سیگنال ایدونا پارک به خاطر قرارداد اسپانسری است که با شرکت بیمه سیگنال ایدونا امضا شده است و تا سال 2021 اعتبار دارد. نام وستفالن برای ورزشگاه از ایالتی که  ورزشگاه در آن قرار دارد گرفته شده است. این ورزشگاه مشهور ترین ورزشگاه اروپا است. این به شک و عشاقی بر می گردد که روی سکو ها آن جو جهنمی را می سازند. وستفالن بزرگترین ورزشگاه آلمان است با ظرفیت 81.359 نفر. و برای مسابقات اروپایی به علت عدم وجود قسمت ایستاده 65.829 نفر است. جایگاه ایستاده جنوبی ورزشگاه که همیشه پر است حدود 24.000  نفر ظرفیت دارد و به این خاطر به دیوار زرد معروف است.

ورزشگاه بورسیا دورتموند

تا قبل از ساخت وستفالن در دهه 70 بازی های باشگاه ورزشی دورتموند در ورزشگاه ردلند برگزار می شد. این ورزشگاه در سال 1926 ساخته شده بود و 25 هزار نفر ظرفیت داشت و فقط 3.000 صندلی داشت. بعد از ربودن جام برندگان اروپا توسط دورتموند در سال 1966 سران باشگاه به فکر یک استادیومی بزرگتر افتادند.

اما شرایط مالی کافی برای ساخت ورزشگاه نداشتند. اما به خاطر اینکه شهر کلن نتواسنت در شهر میزبان جام جهانی 74 قرار بگیرد شهر دورتموند انتخاب شد و باید یک ورزشگاه در این شهر ساخته می شد. این ورزشگاه برای جام جهانی به بهره برداری رسید و میزبان 3 بازی ار مرحله اول گروهی و 1 بازی از مرحله نهایی گروهی بود و در تمام بازی ها ظرفیت 54.000 نفری آن پر می شد. در 2 آپریل 1974 دورتموند به ورزشگاه جدیدش نقل مکان کرد اما آن ها در سال 72 سقوط کرده بودند و تنها تیمی در دسته 2 بودند که میزبان جام جهانی بوده است. آن ها در سال 76 به بوندسلیگا1 صعود کردند.

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

این ورزشگاه در سال 2001 میزبان فینال جام یوفا ما بین لیورپول و آلاوز اسپانیا بود. از سال 2005 اسم ورزشگاه طبق قرارداد سیگنال ایدونا پارک بود ولی در طب برگزاری جام جهانی 2006 به IFA World Cup Stadium Dortmund تغییر پیدا کرد. 6 بازی جام جهانی 2006 در این جا برگزار شد از جمله اولین شکست آلمان در وستفالن در نیمه نهایی مقابل ایتالیا و اولین بازی تریبیداد و توباگو در جام های جهانی.

این ورزشگاه چهار سقف در تمامی ضلع ها دارد و در قسمت کرنر ها جایگاهی وجود ندارد. بعد از قهرمانی در سال 1997 در لیگ قهرمانان دورتموندی ها به فکر بزرگ کردن ورزشگاه افتادند و ظرفیت را به 68.000 نفر رساندند. و بعد ها ظرفیت ورزشگاه به 81.000 نفر رسید. کارگران هنگامی که در ورزشکاه در حال بازسازی بودند بمبی 450 کیلو گرمی را پیدا کردند در عمق 1 متری خط وسط زمین ورزشگاه پیدا کردند.

برای دسترسسی به ورزشگاه 3 خط مترو وجود دارد که در دو تا از این خط ها ایستگاه اختصاصی برای ورزشگاه وجود دارد که در روز های بازی باز می شوند.

خیلی از هواداران فوتبال و دورتموند جو ورزشگاه وستفالن را ندیده اند ولی این جو آنقدر موحش و ترسناک است که از راه دور هم قابل احساس است مهم تر از آن در قلب هواداران زنبور ها.

در ادامه تصاویری از باشگاه ورزشی تیم بورسیا دورتموند -وستفالن- را با هم می بینیم:

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

ورزشگاه بورسیا دورتموند

جهت مشاهده برترین مطالب باشگاه های ورزشی "حتما" کلیک کنید: باشگاه ورزشی

جهت مشاهده ↑مطلب بالا↑ با تصاویر کیفیت عالی کلیک کنید:
ورزشگاه خانگی باشگاه بورسیا دورتموند



ورزشگاه امارات نام ورزشگاه جدید آرسنال   (Arsenal's new Emirates Stadium name)

ورزشگاه امارات نام ورزشگاه جدید آرسنال

ورزشگاه امارات نام ورزشگاه جدید 60،361 نفری آرسنال است که در سال ۲۰۰۶ میلادی با بازی تیم‌های آرژانتین و برزیل افتتاح شد.

در سال ۲۰۰۶ میلادی هواپیمایی امارات با پرداخت ۳۹۰ میلیون پوند به باشگاه ورزشی آرسنال، وارد قراردادی شد که به موجب آن نام استادیوم جدید آرسنال به مدت یازده سال (از سال ۲۰۰۶) به نام «امارات» نامگذاری شود. این مبلغ همچنین شامل حک شدن آرم شرکت هواپیمایی امارات به مدت ۷ سال بر روی پیراهن تیم بزرگ و پرطرفدار لندنی آرسنال نیز می‌باشد.

استادیوم قدیمی تیم فوتبال آرسنال٬ ورزشگاه هایبری نام داشت.

اولين گام
اگر از‌هايبوري خطي مستقيم به طول 500 متر و در جهت شمال لندن رسم شود به منطقه‌اي صنعتي به نام ashburton grove مي‌رسيم که در سال 1999ميلادي اين منطقه به عنوان سايت ورزشگاه جديد انتخاب گرديد اما چنين مکاني به دليل تجاري و صنعتي بودن مشکلي بزرگ براي تامين زمين پروژه بود زيرا بايد هزينه هنگفتي براي زمين صرف مي‌شد همچنين دو شرکت بزرگ (کارخانه بازيافت و شرکت پستي رويال ميل) در اين زمين‌ها مستقر بودند که مي‌بايست کار جابه‌جايي آنها انجام مي‌شد. بالاخره و پس از دردسرهاي فراوان باشگاه ورزشی آرسنال توانست 40000 متر مربع زمين را در منطقه‌اي ديگر بخرد تا کارخانه بازيافت به آنجا منتقل شود و شرکت پستي را هم به منطقه‌اي ديگر انتقال دهد.

مراحل ساخت
کار ساخت در فوريه 2004 آغاز شد و در کنار ساخت بدنه اصلي ورزشگاه مهندسين مجبور بودند دو پل عظيم که در عکس مشخص است را در کناره‌هاي آن احداث کند تا راه دسترسي ايجاد گردد. و جالب است که ساخت اين پل‌ها در تابستان 2004 خاتمه يافت! در آگوست 2005 (يک سال بعد) ورزشگاه شکل يک استاديوم را به خود گرفته بود و در کمال شگفتي پروژه از نظر هزينه کم‌خرج‌تر اجرا مي‌شد زيرا از نظر برنامه زمان‌بندي پروژه جلوتر بود و بسياري از هزينه‌ها کاهش مي‌يافت. طبق وعده اولين صندلي توسط آبوديابي ‌هافبک آرسنال در 13 مارس 2006 برابر 24 اسفند ماه 1384 کار گذاشته شد تاسر انجام چند روز پيش و در ماه قبل ميلادي (تنها چهار ماه بعد) ورزشگاه تکميل شد. مدت ساخت اين استاديوم تنها دو سال بود.

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

بودجه پروژه
براي ساخت استاديوم 390 ميليون پوند هزينه گرديد! که باشگاه ورزشی آرسنال ميزاني از آن را با وام 260 ميليون پوندي تامين کرد. اما براي تهيه باقي هزينه‌ها مديريت هوشمند به کمک آرسنال آمد! آنها در بخشي از مازاد زمين‌هاي 40 هزار متر مربعي که براي انتقال کارخانه خريداري کرده بودند ساخت و ساز انجام دادند و با فروش آنها تامين بخش ديگري از بودجه را کردند همچنين محوطه به جاي مانده از تخريب‌ هايبري هم با ساخت 2000 دستگاه آپارتمان درآمدزايي خواهد کرد به دنبال راه‌هاي کسب بودجه قراردادهايي با اسپانسر‌هايي نظير هواپيمايي امارات و نايک نيز به امضا رسيد.

درباره استاديوم
طراحي توسط شرکت «Hok» که طراحي ویمبلی و استاديوم‌هاي زيادي در آمريکاي شمالي و اروپا داشته است انجام شد.

ورزشگاه امارات آرسنال

استاديوم امارات در شمال لندن قرار دارد. 450 دستگاه خودپرداز و دو صفحه نمايش بزرگ با مساحت 72 متر مربع در آن بکار رفته است.  داري 130 دوربين مدار بسته است. شرکت غذايي delaware north در 250 محل توانايي پاسخ‌ دهي به 100 هزار سفارش غذا و نوشيدني دارد!

داراي 2000 درب- 100 رديف پله - 13 بالا بر، 5 پله برقي و 41 جايگاه دوربين و 1270 سرويس بهداشتي (براي 60 هزار نفر!) است.

گنجايش آ ن 60 هزار نفر است که به شرح زير طبقه بندي شده است:

طبقه بالا 26500 نفر و طبقه پايين 24200 نفر فروش بليت با قيمتي بين 13 تا 95 پوند.

طبقه مياني (club level 7100) صندلي که بليت آن سالانه و به قيمت 2500 تا 47500 پوند فروخته مي‌شود و دارنده بليت مي‌تواند تمامي بازي‌هاي خانگي آرسنال در ليگ برتر F A cup و ليگ قهرمانان و carlingcup را ببيند. در بالاي اين قسمت150 اتاقک که هر يک 10 تا 15 صندلي دارد مجموعا 2200 صندلي به نام box level بصورت سالانه و در اختيار قشر خاصي است (65000 پوند) به جز ليگ قهرمانان و carlingcup

Diamond box جايگاه 168 نفري که بليت آن با25 هزار پوند پيش پرداخت و 25 هزار پوند براي هر سال به فروش مي‌رود اين قسمت داراي امکاناتي مثل رستوران و کافه ترياي مخصوص – پارکينگ - اتاق نشيمن – خدمتکار و همچنين سفرهاي خارج از خانه در هواپيماي بازيکنان و... است.

در ادامه تصاویری از ورزشگاه امارات آرسنال را با هم می بینیم:

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

نمای داخلی ورزشگاه امارات آرسنال

جهت مشاهده برترین مطالب باشگاه های ورزشی "حتما" کلیک کنید: باشگاه ورزشی

جهت مشاهده ↑مطلب بالا↑ با تصاویر کیفیت عالی کلیک کنید:
ورزشگاه امارات نام ورزشگاه جدید آرسنال



ورزشگاه سن سیرو شهر میلان   (San Siro stadium in Milan)

ورزشگاه سن سیرو شهر میلان

ورزشگاه سن سیرو (یا جوزپه مه آتزا) شهر میلان، بزرگترین ورزشگاه کشور ایتالیا و ورزشگاه تیم‌ها و باشگاه های ورزشی آث میلان و اینتر میلان است که یکی از بزرگترین ورزشگاه های اروپاست. در سال ۱۹۲۵ شهرداری میلان شروع ساخت این ورزشگاه را آغاز کرد و کار ساخت آن یک سال به طول انجامید. گنجایش ابتدایی این ورزشگاه ۷۰ هزار نفر بود. تیم‌های آث میلان و اینتر میلان از همان ابتدا اجاره‌نشین این ورزشگاه بودند و بازیهای خود را در آنجا برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۸۹ این ورزشگاه برای نوسازی مدت کوتاهی تعطیل شد و پس از بازگشایی ظرفیت آن به حدود ۸۳ هزار نفر رسید. بیشتر بازیهای تیم ملی ایتالیا در همین ورزشگاه برگزار می‌شود. یوفا به تمامی ورزشگاه‌های اروپا بر اساس کیفیت آنها امتیاز می‌دهد. ورزشگاه سن سیرو نمره ۵ از ۵ را دریافت کرده بود که پس از بازنگری در سیستم امتیاز دهی یوفا، لغو گردید.

تاریخچه ورزشگاه سن سیرو
ورزشگاه سن سیـرو هدیه ای از طرف پیـرو پیـرلی، رئیس میـلان از سال 1909 تا سال 1929، به باشگاه ورزشی خودش یعنی میـلان بود. سن سیـرو تنها در مدت 13 ماه و 15 روز با کار مداوم و تلاش 120 کارگر ساختمانی بنا شـد. هزینـه ساخت این ورزشگاه در آن زمان حـدود 5 میـلیون لیـره بود که با معادل سازی به زمان حال، مبلغی حـدود 3 و نیـم میلیـون دلار تخمین زده میشـود. طرح سن سیـرو توسط اولیسـه استاکینی بر روی نقشـه پیاده شد، و آلبـرتو کوگینی، مهندس مشهـور ایتالیایی که در معماری طرح های بزرگی در ایتالیا از جملـه "ایستگاه مرکـزی میـلان" نظارت داشت، مسئولیت معماری سن سیـرو را برعهده گرفت.

ورزشگاه سن سیرو

ورزشگاه سن سیرو

ورزشگاه سن سیرو

افتتـاح ورزشگاه سن سیـرو
سن سیـرو برمبنای معماری ورزشگاه های انگلیسی طراحی شـده بود، فقط برای روح فوتبالی، و متشکل از 4 جایگاه که در مجموع 35000 تماشاچی را در خود جای میـداد. سن سیـرو در 19 سپتمـبر 1926 و در حالی که ورزشگاه مملو از تماشاچی شاهـد شکست میلان در برابر اینتـر بودند، افتتـاح شد. اولین بازی لیگ در این ورزشگاه نیـز با شکست میلان در برابر سمپـیردارنـزه به انجام رسـید، در حالی که اولین بازی بین المللی در این ورزشگاه، در تاریخ 20 فوریـه 1927 و با تساوی ایتالیا برابر چک اسلـواکی به پایان رسیـد. تا پایان سال 1949 سن سیـرو جزو اموال خصـوصی باشگاه میـلان محسوب می شـد. در آن زمان ها اینتـر بازی های خانگی خود را در آرنا که در مرکـز شهر میـلان قرار داشت، برگزار می کرد. این تئاتـر فوتبال از آن زمان تاکنـون تحت چندین بازسازی بزرگ قرار گرفته است تا به شکل امـروز خود در آمـده است.

مرحله اول توسعه ورزشگاه
میـلان ورزشگاه سن سیـرو را در سال 1935 به شواری شهر میـلان واگذار کرد. و سه سال بعد از آن واگذاری تصمیـم به افزایش گنجایش این ورزشگاه گرفتـه شد. فوتبال روز به روز در حال افزایش محبوبیت در بین هوادارن بود، و نیاز مبرم به ورزشگاهی با گنجایش بیشتـر حس می شـد. این ماموریت به معمار روکا و مهنـدس کالتزولاری واگذار شـد، و آنها توانستنـد از ظرفیت و پتانسیـل قابل توسعه معماری اولیـه این ورزشگاه بهـره ببرند و شروع به بزرگ سازی آن کنند. در سال 1952 ظرفیت ورزشگاه برای 150000 تماشاچی طراحی شـده بود، اما شورای شهـر این تصمیـم را نپذیرفت و گفتگـو طراحان ورزشگاه با این شورا بی نتیجه ماند. بعد از خرج 5.1 میلـیون لیـره برای مدرن سازی سن سیـرو، افتتاح دوباره ورزشگاه در تاریخ 13 می 1939 و در حالی که ایتالیا در برابر انگلستـان 2-2 متوقف شـد، به انجام رسیـد. مجمـوع دریافتی ها از باجه های سن سیـرو در آن بازی مبلغی حدود 1.2 میلیـون لیـره بود.

مرحلـه دوم توسعه
فاز دوم مرحله توسعه سن سیـرو در سال 1954 شـروع شد، و دوازده ماه بعد در تاریخ 26 اکتبـر 1955، با گنجایشی معادل 85000 تماشاچی این ورزشگاه تاریخی مجـددا افتتاح شـد. اولین نورافکن ها در این سن سیـرو در سال 1957 نصب شد، و به دنبال آن در سال 1967 اسکـوربرد الکترونیکی در آن نصب گردید. نورافکن ها در سال 1979، زمانی که طبقـه های دوم ورزشگاه توسعـه یافتنـد، مدرن سازی شدند. نام سن سیـرو به طور رسمی در تاریخ 3 مارچ 1980 به افتخار جوزپـه مه آتزا، بازیکن افسانـه ای میـلان و اینتـر در دهـه 30 و 40، به نام وی تغییـر یافت. در سال 1986، طبقـه اول سکو ها به طور کامل به صندلی مجهـز شد و و به صورت بخش های جداگانه شماره گذاری و رنگ شـد. جایگاه مرکزی و اصلی به رنگ قـرمز نقاشی شـدند و جایگاه های مجاور و روبـرو به رنگ نارنجی، جایگاه شمالی پشت دروازه به رنگ سبـز و جایگاه جنـوبی پشت دروازه یعنی جایگاه میـلانی های دو آتشه، به رنگ آبی نقاشی شـده است.

ورزشگاه سن سیرو

ورزشگاه سن سیرو

مرحلـه سوم توسعـه
برای رخداد بزرگ جام جهـانی 1990 ایتالیا، مسـئولان شهـر میلان بعد از این که به علت هزیـنه های سنگین برای ساختن یک ورزشگاه جدید با مخالفت مواجـه شـدند، به فکر بازسازی مجـدد ورزشگاه مه آتزا افتادنـد. ایده اولیـه برای ترمیـم این ورزشگاه به گونه ای آینده گرا و چشـم نواز بود: ساختن طبقـه سوم برای جایگاه ها و ساخت سقف برای ورزشگاه برای محافظت از همه تماشاچیان. این طـرح توسط معمار جیانکارلو راگزاتی، معمار انـریکو هافـر، و مهندس لئـو فینتری در حالی که اهداف آنها ایجاد طبقـه سوم به صورت مستقل و با استفاده از زمین های اطراف ورزشگاه بود، شروع به کار کرد.ساختار ظبقـه سـوم ورزشگاه سن سیـرو بر پایه 11 برج سیلندر مانند بنا نهاده شـده است.

این ستـون ها همچنین دسترسی به جایگاه ها و بخش های سرویس دهی مختلف را ممکن میسازد، ضمن اینکه ساختار آن کاملا مجـزا از ساختار اصلی ورزشگاه است. چهار عدد از این ستـون ها تیـر های مشبک سقف ورزشگاه را نگهـداری و پشتیبانی میکنند. برای راحتی تمام تماشاچیانی که از بازی ها دیـدار میکنند، تمام صندلی ها به طور ارگنومیکی طراحی شـده اند، همچنین برای شناسایی بخش های اصلی ورزشگاه تمام صندلی ها به چهار رنگ مختلف رنگ شده و شماره گذاری نیـز شده اند. تمام 85000 تماشاچی حاضـر در ورزشگاه توسـط سقف انحنا دار سن سیـرو که ساخته شده از پلی کربنات است حفاظت میشـوند. علاوه بر مـوارد ذکـر شده، سیستم سرمایشی و گرمایشی مـدرن به همـراه سیستم روشنایی شناور برای راحتی تماشاچیان نصب شـده اند. در تاریخ 8 جون 1990، سن سیـرو پذیرای مراسـم افتتحاحیـه جام جهانی و به دنبال آن بازی افتتحایـه آرژانتین و کامـرون بود. از آن زمان تا کنـون " اسکالا دل کالچـو" پذیـرای میلیـون ها هوادار در بازی های مختلف بوده است. در تابستان سال 2008، مطابق خواسته های قوانین یوفا تغییـراتی در ساحتار ورزشگاه به وجـود آمد و ظرفیت آن به 80018 نفـر کاهش یافت.

برای تکمیـل ساخت سن سیـرو، 10000 کونتال سیـمان، 3500 متـر مربع ماسـه، و 1500 کونتال آهن استفاده شـده است. همچنین از 80 کیلـوگرم گچ برای علامت گذاری 105 متـر از طول و 68 متـر از عرض زمین استفاده شـده است. فنس های محیطی در ابعاد 204 در 296 متـر هستنـد که 1100 و 1200 تن وزن دارنـد. سقف ها به 256 چراغ های نورافکنی که قدرت روشنایی 1500 وات را دارنـد، مجهـز شده اند. برای ساخت قسمت های اصلی ساختار، دو جرثقیـل بلنـد 64 متـری در محـل ورزشگاه قرار گرفتـه انـد. در داخـل ورزشگاه نیـز، خروجی اضطراری و بالابر بخش سـرویس ها با ظرفیت 1000 کیـلوگرم نصب شـده است. سن سیـرو در کنار زمین مسابقـه اسب دوانی شهـر و در فاصلـه 6 کلیـومتری مرکز شهـر میلان بنا شـده است.

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

ورزشگاه سن سیـرو نمادی از شهـر میلان است (مانند وضعیتی که اسکالا و دومو در شهـر میلان دارنـد). و نه تنها برای فوتبـال، بلکـه برای رخـداد های مهـم دیگـر نیـز همـواره مورد استفاده بوده است. برای مثـال، مسابقـه بوکس بین دولیـلو لویی و کالـو ارتیس در تاریخ 1 سپتمبـر 1960، مسابقه ای برای عنوان جهانی والتر جونیـور، در این ورزشگاه برگزار شـد. 50043 نفـر از نزدیک شاهد این رخـداد بزرگ بودنـد و از این تعداد 8000 نفـر در اطراف رینگ بوکس قرار گرفته بودنـد. این رقابت با پیـروزی طرف ایتالیایی به اتمـام رسیـد و به همـراه خود 130 میلـیون درآمـدزایی کرد. سن سیـرو حتی پذیرای بسیاری از کنسرت ها نیـز بوده است. باب مارلی در 27 جون 1980 نمایش خود را در جایگاه شمالی به اجـرا گذاشت. در آن مـراسم 90000 هزار نفـر از شوی دیدنی این موزیسین جامائیکایی استقبال کردنـد. برای بروس اسپرینگسین در سال 1985 نیـز چنین استقبالی به عمل آمـد. جایگاه قرمـز حتی پذیـرای یک دیسکـو از نوع محـوطه باز نیـر بود. اکنـون در ضلع جنـوبی، موزه ای بنا شده است که در آن افتخارات میـلان و اینتـر از طریق تمام افـرادی که در این افتخارات نقش داشتنـد، به یادگار مانـده است. ورزشگاه در زمانی که در آن بازی ای برگزار نمیشـود، میتواند پذیـرای 50 هـزار ملاقات کننده باشـد. از اول جولای سال 2000، سن سیـرو به طور مشـترک توسط دو تیـم شهر میـلان یعنی ای سی میلان و اینتـر میلان اداره می شـود.

در سال ۱۹۷۲ جوزپه مه آتزا (برترین گلزن تاریخ باشگاه اینتر میلان) درگذشت. از آن پس شهرداری میلان نام این ورزشگاه را به جوزپه مئاتزا تغییر داد ، در ضمن ورزشگاه سن سیرو به زبان ایتالیایی  Stadio Giuseppe Meazza‏ نوشته می شود.

تصاویر بیشتری از ورزشگاه سن سیرو میلان با هم می بینیم:

ورزشگاه سن سیرو

ورزشگاه سن سیرو

ورزشگاه سن سیرو

ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

نمای داخلی ورزشگاه سن سیرو

جهت مشاهده برترین مطالب باشگاه های ورزشی "حتما" کلیک کنید: باشگاه ورزشی

جهت مشاهده ↑مطلب بالا↑ با تصاویر کیفیت عالی کلیک کنید:
ورزشگاه سن سیرو شهر میلان



نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا   (Camp Nou Barcelona football stadium)

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

کمپ نو («میدان جدید»)، که غالباً به طور اشتباه «نیوکمپ» خوانده می‌شود، ورزشگاه فوتبالی است که در شهر بارسلون در کشور اسپانیا قرار دارد. این ورزشگاه از زمان احداثش در سال ۱۹۵۷، محل انجام بازی‌های خانگی تیم فوتبال بارسلونا است. این ورزشگاه جزو ورزشگاه های ۵ ستاره یوفا بوده و تاکنون میزبان مسابقات بسیاری در رده‌های بالای بین‌المللی و فینال‌های لیگ قهرمانان اروپا، که آخرینش به سال ۱۹۹۹ مربوط است، بوده‌است. گنجایش این ورزشگاه 99٫786 نفر است، که آن را تبدیل به بزرگترین ورزشگاه اروپا و یازدهمین ورزشگاه بزرگ دنیا می‌کند. اسم رسمی آن، «استادی دل اف سی بارسلونا» (ورزشگاه باشگاه فوتبال بارسلونا) بود که در سال ۲۰۰۰ با رای اعضای باشگاه مبنی بر تغییر نام آن به لقب محبوب کمپ نو، این نام به عنوان نام رسمی ورزشگاه انتخاب شد.

کنار کمپ نو، «پالائو بلوگرانا» قرار دارد، ورزشگاهی که محل انجام بازیهای داخل سالن باشگاه ورزشی بارسلونا است، و نیز در مجاورت آن «آیس رینک» قرار دارد که محل انجام بازیهای هاکی روی یخ و پاتیناژ است. پشت ورزشگاه نیز محل قرار داشتن مینی استادی است، ورزشگاهی که تیم فوتبال بارسلونا اتلتیک بازی‌های خود را در آنجا برگزار می‌کند.

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

تاریخچه
سال‌های ابتدایی دهه ۱۹۵۰ میلادی، شهر بارسلون به دلیل افزایش شمار هواداران خود به ورزشگاهی با گنجایش بیشتر از ورزشگاه آن زمان خود، «کمپ دی لس کورتس» که ۶۰٬۰۰۰ نفر گنجایش داشت، نیاز داشت. کمپ نو در خلال سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۷ ساخته شد، و سازنده‌های آن نیز فرانسسک میتجانس-میرو، لورنزو گارسیا بارون و جوزپ سوتراس مائوری بودند. بارسلونا در اولین بازی خود در کمپ نو به مصاف له گیا وارساو رفت و در پایان با نمایش دل پذیری این تیم را ۲ - ۴ شکست داد. زننده اولین گل در ورزشگاه جدید، اولوگیو مارتینز، بازیکن بارسلونا بود. بیش از ۹۰٬۰۰۰ نفر تماشاگر این بازی تاریخی را از نزدیک دیدند.

گنجایش ورزشگاه نیوکمپ چندین بار دچار تغییر شد، در حالیکه ظرفیت اولیه آن ۹۳٬۰۵۳ نفر بود، اما به دلیل برگزاری جام جهانی ۱۹۸۲، ظرفیت آن به ۱۰۵٬۰۰۰ افزایش داده شد. به دلیل ممنوع شدن وجود قسمت‌هایی که در آن تماشاگران ایستاده به تماشای بازی می‌پرداختند، گنجایش ورزشگاه در سال ۱۹۹۰ به زیر ۹۹٬۰۰۰ کاهش یافت.

همچنین این مجموعه شامل قسمتی برای اشیا قدیمی و یادبودها نیز می‌باشد، و نیز زمین کوچک تمرینی تیم، و کلیسایی برای بازیکنان هم از بخش‌های دیگر مجموعه کمپ نو می‌باشند. کمپ نو همچنین دارای «ال موزئو دل بارسا»، پر بازدید کننده‌ترین موزه کاتالونیا نیز می‌باشد، که از آن سالانه حدود ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ نفر بازدید می‌کنند. این موزه در سال ۱۹۸۴ گشوده شد، زمانی که جوزپ لوئیس نونز ریاست باشگاه را بر عهده داشت. موزه حاوی ۱۴۲۰ قطعه مربوط به تاریخ باشگاه ورزشی بارسلونا است که ۴۲۰ عدد آن جام‌ها و مقام‌هایی است که بارسلونا در طول سال‌ها کسب کرده‌است. مراسم افتتاحیه بازی‌های جام جهانی ۱۹۸۲ در ۱۳ ژوئن، در ورزشگاه کمپ نو و در مقابل 100000٬نفر تماشاگر برگزار شد، و دربازی افتتاحیه بلژیک، آرژانتین را ۰ - ۱ مغلوب کرد.


کمپ نو همچنین میزبان اجراهای موسیقی و رویدادهای غیر فوتبالی دیگر نیز می‌باشد.

در زمان جشن ۵۰ سالگی افتتاح کمپ نو، باشگاه مناقصه‌ای بین‌المللی برای بازسازی کمپ نو برگزار کرد. باشگاه در این پروژه به دنبال تغییر زیادی در صندلی‌های ورزشگاه نبود، اما پروژه حداقل ۵۰٪ صندلی‌ها را در بر می‌گیرد.

در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۷، نورمن فوستر، معمار بریتانیایی، و شرکتش، برای بازسازی کمپ نو انتخاب شدند. پروژه شامل افزودن ۱۰٬۰۰۰ صندلی اضافه به ورزشگاه است و در مجموع ۲۵۰ میلیون یورو هزینه در بر خواهد داشت.

در ادامه تصاویری از نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا را با هم می بینیم:

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا

جهت مشاهده برترین مطالب باشگاه های ورزشی "حتما" کلیک کنید: باشگاه ورزشی

جهت مشاهده ↑مطلب بالا↑ با تصاویر کیفیت عالی کلیک کنید:
نیوکمپ ورزشگاه تیم فوتبال بارسلونا



همکاری ریحانا و پوما   (Rihanna collaboration and Puma)

همکاری ریحانا و پوما

ریحانا خواننده سرشناس آمریکایی به طور رسمی از کتانی های برند خود یعنی "فنتی" (FENTY) رونمایی کرد. این کتانی ها که با همکاری کمپانی پوما طراحی و تولید شده اند، برای اولین بار در هفته مد نیویورک که ماه گذشته برگزار شد، به نمایش درآمد. یکی از ویژگی های طراحی این کتانی این است که می توان هم در باشگاه ورزشی و هم در فضاهای دیگر از آن استفاده کرد. این کتانی در سه رنگ قرمز، سیاه، سفید تولید شده و در ساخت آن از مواد با کیفیت استفاده شده است.

کتانی فنتی پوما با همکاری ریحانا

کتانی فنتی پوما با همکاری ریحانا

کتانی فنتی پوما با همکاری ریحانا

کتانی فنتی پوما با همکاری ریحانا

ریحانا هدف خود را از ارائه این مجموعه عرضه کتانی هایی اعلام کرده که در عین راحت بودن کارایی خوبی هم هنگام ورزش و راه رفتن دارند.

کتانی فنتی پوما با همکاری ریحانا

کتانی فنتی پوما با همکاری ریحانا

کتانی فنتی پوما با همکاری ریحانا

کتانی فنتی پوما با همکاری ریحانا

کتانی فنتی پوما با همکاری ریحانا

کتانی فنتی پوما با همکاری ریحانا

کتانی فنتی پوما با همکاری ریحانا

جهت مشاهده ↑مطلب بالا↑ با تصاویر کیفیت عالی کلیک کنید:
همکاری ریحانا و پوما



نگاهی به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد   (Manchester United football club)

نگاهی به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد

منچستر یونایتد یکی از باشگاه‌های حرفه‌ای فوتبال درلیگ برتر فوتبال انگلستان است. این باشگاه ورزشی در سال ۱۸۷۸، با نام باشگاه فوتبال نیوتون هیث (Newton Heath LYR Football Club) تأسیس شد. در سال ۱۹۰۲، نام این باشگاه به منچستر یونایتد تغییر یافت. و در سال ۱۹۱۰، ورزشگاه الدترافورد به عنوان ورزشگاه خانگی این تیم انتخاب شد.

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

 در سال ۱۹۶۸، منچستریونایتد با سرمربیگری مت بازبی به عنوان اولین تیم انگلیسی در لیگ قهرمانان اروپا به قهرمانی رسید. این اتفاق ۱۰ سال پس از حادثه مونیخ رخ داد. در این حادثه ۸ تن از بازیکنان تیم فوتبال منچستریونایتد جان خود را از دست دادند.

سر الکس فرگوسن که از نوامبر ۱۹۸۶ تا مهٔ ۲۰۱۳ سرمربیگری این تیم را بر عهده داشت، توانست ۳۸ جام مختلف برای باشگاه به دست آورد. بعد از کناره‌گیری فرگوسن، دیوید مویس جانشین وی شد و ده ماه بعد وی از سمتش برکنار شد و در ۱۹ مهٔ ۲۰۱۴ لوئی فان خال جانشین او اعلام شد.

سر الکس فرگوسن مربی افسانه ای منچستر یونایتد

لوییز ون خال مربی منچستر یونایتد

منچستر یونایتد با داشتن ۲۰ عنوان قهرمانی در لیگ برتر، ۴ قهرمانی در جام اتحادیه، ۱۱ قهرمانی در جام حذفی، ۲۰ قهرمانی در سوپر جام انگلستان و هم‌چنین سه عنوان قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا یکی از پرافتخارترین باشگاه‌های فوتبال جهان به‌شمار می‌آید. آن‌ها تنها تیم انگلیسی هستند که توانستند در فصل ۹۹–۱۹۹۸ هر سه‌جام لیگ برتر، جام حذفی و لیگ قهرمانان اروپا (سه‌گانه) را به دست آورند.

منچستر یونایتد در فصل ۱۴–۲۰۱۳ با درآمد ۵۱۸ میلیون پوندی، دومین باشگاه فوتبال پردرآمد در دنیا شد و در سال ۲۰۱۵ با ارزشی معادل ۱٫۹۸ میلیارد دلار، سومین باشگاه با ارزش جهان شد.  تا ژوئن ۲۰۱۵، برند منچستر یونایتد با ۱٫۲ میلیارد دلار ارزش، باارزش‌ترین برند فوتبالی است. این باشگاه از پرطرفدارترین تیم‌های جهان به حساب می‌آید. بعد از عرضهٔ سهام این تیم در بورس لندن در سال ۱۹۹۱، مالکوم گلیزر در مه ۲۰۰۵ با مبلغی بالغ بر ۸۰۰ میلیون پوند باشگاه را خرید. در اوت ۲۰۱۲، عرضه اولیه سهام باشگاه در بازار بورس نیویورک انجام گرفت.

تیم فوتبال منچستر یونایتد

تیم فوتبال منچستر یونایتد

تیم فوتبال منچستر یونایتد

تیم فوتبال منچستر یونایتد

تیم فوتبال منچستر یونایتد

وب سایت رسمی این باشگاه به نشانی: www.manutd.com می باشد.

در ادامه توجه شما را به تصاویر بیشتری از باشگاه ورزشی و استادیوم منچستر یونایتد جلب می کنیم:

رستوران و کافی شاپ منچستر یونایتد

رختکن بازیکنان منچستر یونایتد

باشگاه فوتبال منچستر یونایتد

فروشگاه ورزشی منچستر یونایتد

تماشاگران متعصب منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

الدترافورد ورزشگاه منچستر یونایتد

جهت مشاهده برترین مطالب باشگاه های ورزشی "حتما" کلیک کنید: باشگاه ورزشی

جهت مشاهده ↑مطلب بالا↑ با تصاویر کیفیت عالی کلیک کنید:
نگاهی به باشگاه فوتبال منچستر یونایتد



نگاهی به ورزشگاه رئال مادرید سانتیاگو برنابئو   (Real Madrid Santiago Bernabeu Stadium)

نگاهی به ورزشگاه رئال مادرید سانتیاگو برنابئو

فرقی نمی کند حتی اگر طرفدار هیچ کدام از تیم ها هم نباشید و حتی اگر تب و تاب فوتبال در شما وجود نداشته باشد، نمی توانید از رویداد شگرف مسابقه رئال مادرید و بارسلونا چشم پوشی کنید. در این مطلب سری به قسمت های VIP و ویژه ورزشگاه اختصاصی رئال زده ایم تا شما را با این ورزشگاه که خاستگاه ورزشکاران اسطوره ای بسیاری بوده، آشنا کنیم.

ورزشگاه سانتیاگو برنابئو (Estadio Sandio Bernabeu) ورزشگاهی واقع در شهر مادرید کشور اسپانیاست. این ورزشگاه که در پاسئودلا کاستیانا و در محدوده چاماترتین واقع شده، در تاریخ 14 دسامبر 1947 با مالکیت باشگاه رئال مادرید افتتاح شد. این استادیوم، ورزشگاه باشگاه ورزشی رئال مادرید بوده و در حال حاضر 85354 هزار نفر گنجایش دارد. علت نامگذاری این ورزشگاه به احترام رئیس سابق باشگاه یعنی سانتیا گوبر نابئویسته بوده که یکی از مهم ترین بازیکنان و اشخاص در تاریخ باشگاه رئال مادرید است. او همچنین یکی از اولین افرادی است که تیم فوبال رئال مادرید را از دومین تیم شهر مادرید به یکی از بزرگترین باشگاه های اسپانیا و اروپا تبدیل کرده است.

ورزشگاه سانتیاگو برنابئو در حال حاضر یکی از مشهورترین و با اعتبارترین ورزشگاه های جهان فوتبال معرفی می شود که میزبان فینال چهار دوره لیگ قهرمانان باشگاه های اروپا در سال 1957، 1969، 1980 و 2010 میلادی بوده است. همچنین فینال جام ملت های اروپای 1964 میلادی و جام جهانی 1982 میلادی در این ورزشگاه برگزار شده است.

ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

در اینجا به معرفی مکان های لاکچری این ورزشگاه می پردازیم:

باکس های خارجی یا Outdoor Boxes: این قسمت دارای صندلی های لاکچری و مرغوب است چرا که بین جایگاه اختصاصی و نیمکت تیم قرار گرفته است. در جلوی صندلی ها یک مانیتور نصب شده تا تماشاگران صحنه های آهسته مسابقه را نیز از دست ندهد.

باکس های جایگاه سرپوشیده یا Grandstand Boxes: این قسمت در طبقه اول استادیوم قرار گرفته و دسترسی خوبی به درهای آن دارد. از این جایگاه تمام سطوح زمین و حوادث رخ داده در آن زیر ذره بین مهمانان خواهد بود.

باکس ردیف اول یا First Tier: این بخش جایگاه مناسبی برای مشاهده کل زمین است و بهترین منظره را برای تماشاچیان فراهم می کند. این قسمت که در آن خدمات و سرویس های ویژه و لاکچری به تماشاگران عرضه می شود، دارای صفحه های نمایش بزرگ برای تماشای بازی و از دست ندادن جزئیات است. در این قسمت همچنین یک کافی شاپ مخصوص قرار داد که انواع نوشیدنی های متنوع و گوارا پذیرای مهمانان است.

باکس بازار ذن یا همان Zen Market: این بخش دارای رستوران غذاهای آسیایی است و به واقع تعریف دقیقی از لوکس بودن به سبک آسیایی را نمایان می سازد. از این قسمت دید خوبی نسبت به کل زمین مسابقه وجود دارد و شرکت مهمان داری رئال مادرید سعی کرده با توجه به جزئیات، ارائه غذاهای خاص و متنوع، ایجاد آسایش و رفاه و خدمات لاکچری تجربه متفاوتی را برای تماشاگران رقم بزند.

باکس بازار ذن ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

باکس بازار ذن ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

باکس منطقه بلانکا Area Blanca: این بخش که کافی شاپ اختصاصی، صفحه نمایش تلویزیون و سرویس بهداشتی مجزا و اختصاصی دارد، در بهترین قسمت ورزشگاه قرار گرفته و مبلمان آن خاص، مدرن و بسیار با کیفیت است. روشهای مختلفی برای دیدن یک بازی فوتبال وجود دارد اما بدون شک بهترین آن نشست در منطقه بلانکاست.

باکس ردیف دوم یا 2nd Tier Boxes: این بخش دید خوبی به زمین مسابقه دارد. در این قسمت 7 تا 20 نفر به راحتی می توانند به تماشای بازی بپردازند.

باکس ردیف سوم یا 3nd Tier Boxes: این قسمت زیر نظر مستقیم شرکت مهمان داری رئال مادرید اداره می شود و در آن خدمات ویژه ای عرضه می شود.

برج ها یا Towers House: برج ها که بخش کاملاً انحصاری این ورزشگاه اند، دارای 5 باکس ویژه لاکچری اند. این قسمت دارای آسانسور اختصاصی، کافی شاپ و سرویس بهداشتی خصوصی است. در هر 3 ردیف این قسمت یک منظره زیبا از نمای داخلی ورزشگاه مقابل دید مهمانان است.

درب پوئترا 57 یا Puetra 57: این بخش یکی از خاص ترین قسمت های این استادیوم است که یکی از مجلل ترین رستوران های واقع در استادیوم های ورزشی در این قسمت قرار گرفته است. این قسمت که دارای دیوارهای شیشه ای است و روی بخش جایگاه سرپوشیده قرار گرفته، صندلی های مرغوب و راحت و دید وسیع و کاملی بر زمین مسابقه دارد.

درب پوئترا ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

باکس سوئیت ردیف اول 1nd Tier Suites: این بخش فضای زیادی برای تماشاگران وجود دارد و حتی یک نفر می تواند دو صندلی را برای خود خریداری کند. این بخش برای کسانی خوب است که نیاز به فضای اضافی دارند و در عین حال نمی خواهند چندین صندلی را یکجا خریداری کنند.

باکس اتاق جام یا Trophy Room: این بخش دید خوبی نسبت به زمین مسابقه دارد و مکان مناسبی برای کسانی است که نمی خواهند هیجان مسابقه را از دست بدهند.

باکس اتاق جام ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

باکس اتاق جام ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

باکس ردیف دوم صندلی های خارجی یا Second Tier Outdoor Seat: این بخش که در قسمت مرکزی ردیف دوم قرار گرفته، مسقف است و سیستم گرمایش مرکزی دارد.

باکس بالکن یا Balconies: این قسمت مانند سوئیت های ردیف اول و دوم مکان مناسبی برای کسانی است که می خواهند دو یا تعداد بیشتری صندلی داشته باشند.

باکس سوئیت های ردیف دوم یا 2nd Tier Suites: در این بخش که مانند باکس سوئیت ردیف اول است، تماشاچیان می توانند بیش از یک صندلی خریداری کنند و در این صورت فضای بیشتری خواهند داشت. این قسمت دارای دید خوب و مناسبی به زمین است.

از شما بازدیدکننده گرامی مجله اینترنتی برندها دعوت می کنیم تصاویر بیشتری از این ورزشگاه را مشاهده کنید:

رستوران ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

رستوران ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

رستوران ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

جایگاه VIP ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

سرویس های بهداشتی لوکس ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

جایگاه VIP ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

فروشگاه ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

رختکن ورزشگاه سانتیاگو برنابئو

جهت مشاهده برترین مطالب باشگاه های ورزشی "حتما" کلیک کنید: باشگاه ورزشی

جهت مشاهده ↑مطلب بالا↑ با تصاویر کیفیت عالی کلیک کنید:
نگاهی به ورزشگاه رئال مادرید سانتیاگو برنابئو



 
مجموعه ورزشی انقلاب
2

مجموعه ورزشی انقلاب

مجموعه ورزشی بانوان BLOCK 68
7

مجموعه ورزشی بانوان BLOCK 68

باشگاه تیراندازی CN
0

باشگاه تیراندازی CN

  به اشتراک بگذارید: Share on Facebook    Follow in Twitter    Follow in Google+    Join us in Telegram

© Copyright 2015-2016 loginbrands.com - All Rights Reserved by: BeRonza